Levenswandel: dit is mijn verhaal
Rolverdeling tijdens het traject
Een traject is uiteindelijk een wisselwerking tussen jou en mij. Doel is om zelf uit de knoop te komen, niet om te leunen, niet om te steunen, maar om op eigen benen je knoop te ontrafelen, met je coach als houvast en inspiratie.
Maar wie is jouw coach?
Dit is mijn verhaal
Mijn naam is Nico Bakker. Hieronder lees je het verhaal van mijn ‘ontknoping’.
Ik werkte als zelfstandig coach in verandertrajecten, zowel met mensen van de werkvloer als uit de directie, en ook met particulieren.
Ik raakte in coma en kon daarna niet meer werken, ik had teveel hersencapaciteit verloren.
Ik zat in de knoop tussen mijn verlangen weer te werken en mijn onvermogen daartoe.
En ik werd verteller – wat ik voor me had gezien als ‘Eindbeeld’ in mijn Pulsar-opleiding
En nu heb ik opnieuw, naar vermogen, de rol van coach weer opgepakt, en geef het vorm met vertellen van verhalen.
- Pulsar opleiding tot veranderkundige, 2007 – 2010
- Jaartraining tantra, CvT, 2024 – 2025
Wat is jouw verhaal?
Dit kan ik voor je doen
Ik probeer je in mijn rol als wandelcoach zo te prikkelen, dat de kans dat je een inzicht krijgt, wat groter wordt. Eerlijk is eerlijk, heel veel meer kan ik niet voor je doen. Hoe ik kom aan die wijsheid?
Ik leef in blessure-tijd. Dat realiseerde ik me nadat ik in coma had gelegen, wat ik ternauwernood overleefde. Iedereen leeft in blessure-tijd, toch, als je erover nadenkt? Als dat geen wijsheid is!
Als kind grossierde ik in (tegeltjes)wijsheden. ‘Je lijkt wel een opa.’ kreeg ik meer dan eens van mijn beste vriend te horen. En later bleek mijn talent: ‘Inzicht geven.’ Dat sloot goed aan op mijn wens als kind! Maar mijn coma leerde me: inzichten geef je niet, die krijg je. Vandaar geef ik je niet mijn inzichten, ik prikkel je opdat jij de jouwe vinden mag.
Hoe ik zelf in de knoop raakte en er weer uit
Na mijn coma wilde ik eerst weer werken als daarvoor. Maar dat ging niet. Toch probeerde ik het en ik zocht een beperkte opdracht, om voorzichtig te beginnen. Die vond ik ook, maar helaas heeft de klant me na een aantal weken weg moeten sturen omdat ik de belasting van een dag werken helemaal niet aankon. Mijn cognitieve capaciteit was daarvoor teveel aangetast. Dat was mij ook wel gezegd bij het verlaten van het revalidatiecentrum waar ik was hersteld van mijn coma. Maar ik had het niet willen accepteren. Als gevolg daarvan viel ik in een diep gat, ik raakte in de knoop met wat ik enerzijds wilde maar anderzijds niet meer kon.
In eerste instantie kwam ik daar deels uit, doordat ik het zocht in wat ik wilde: verteller worden. Dat was een ‘impuls’, niet een overdachte keuze. Ik had nog nooit een verhaal verteld in mijn leven – behalve voorgelezen aan mijn kinderen. Maar ik het kwam toch in me op. En die impuls heb ik gevolgd, en het universum werkte mee. Zo leerde ik de kracht van verhalen kennen in het inspiratie brengen aan anderen.
En dat laatste, het inspiratie brengen, is wat ik als coach ook al probeerde. Nu coach ik weer, in de mate die is afgestemd op mijn hersencapaciteit, met verhalen.